kwadratowy arbuz

Kwadratowa Dynia

Zastanawiacie się pewnie na co komu kwadratowa dynia czy arbuz? Odpowiedź jest banalna. Otóż sześcian, bo przecież są to sześciany a nie kwadraty, jest kształtem dużo praktyczniejszym niż tradycyjna kula.

Wyobraźcie sobie o ile łatwiej przewozić duże ilości takich owoców, kiedy nie turlają się one po całym kontenerze, obijając się przy tym niemiłosiernie. Sześcian jest też dużo praktyczniejszy w przechowywaniu. Takie Dynie możemy spokojnie układać jedną na drugiej w magazynie, oszczędzając przy tym tak cenną przestrzeń. No i wreszcie o ile przyjemniej gdy kładziemy takiego arbuza na stole i nie martwimy się, że zaraz się stoczy i rozpryśnie na podłodze.

Może myślicie sobie, że aby uzyskać taki kształt owocu trzeba było zatrudnić całą armię szalonych naukowców i dać im wielkie genetyczne laboratoria, by mogli przez lata realizować swój złowieszczy plan, nie zważając na to jak ich eksperymenty wpłyną na zdrowie ewentualnych konsumentów. Otóż nic bardziej mylnego. Kwadratowy kształt uzyskujemy w banalny sposób. Wystarczy zaraz po zawiązaniu się owocu, zamknąć go w plastikowej, przezroczystej formie, którą owoc rosnąć wypełnia i dopasowuje się do jej kształtu. Proste prawda? No i oczywiście nie musimy się martwić że zjadamy jakiegoś groźnego mutanta.

No dobrze, ale skoro to takie proste, to może nie musimy się ograniczać do sześcianu? Oczywiście, że nie musimy. Co więcej, niektórzy nie dość, że się nie ograniczają, to na dodatek naprawdę idą na całość!

Już parę dekad temu, amerykański farmer o swojsko brzmiącym nazwisku Czeski, po 4 latach eksperymentów zaprezentował światu swoje dzieło – Dynię wielkości i kształtu ludzkiej głowy.

Dynia z Twarzą

Jeszcze dalej posunął się w 2003 roku chiński sadownik, który 10tysiącom gruszek nadał kształt Buddy.

Jadalny Budda

Gruszka Budda

A oto jeszcze kilka innych, szalonych przykładów:

Uśmiechnięty Arbuz

Dynia Mickey

Dynia Mickey

zabawne warzywa

źródło: Cakehead Loves Evil

Składniki: Ciastka, lody kawowe, czekoladowe i pistacjowe, ciasto, żelkowe dżdżownice, doniczki, słomki i cięte kwiaty.

Smacznego

znalezione na: joemonster.org

Okazuje się, że według bloga cyklades interactive, kryzys w Polsce spowodowany jest napływem… chińskich podróbek czosnku.

Polski przemysł czosnkowy upada! W polskich sklepach nie ma już polskiego czosnku, który został zastapiony przez czosnek z Chin! Hańba!

Inni zarabiają a nas dotyka kryzys czosnkowy, Polska jest potęgą czosnkową ale nie może znaleźć odbiorców na swoje towary ponieważ wypiera je tańszy czosnek z Chin. Zmieńmy to kupujmy polskie ząbki czosnku!

Nawet nie wiem jak to skomentować. Z ciekawości postanowiłem trochę poszperać po internecie. Okazało się, że Chińska Republika Ludowa faktycznie jest zdecydowanym liderem produkcji czosnku na świecie w ostatnich kilkudziesięciu latach. Z Chin pochodzi obecnie 75% światowych zbiorów czosnku (blisko 11 mln ton w 2006 r.). Kolejne miejsca na liście producentów zajmują odpowiednio: Indie (4% produkcji światowej), Korea Południowa (3%), USA (2%).

Wielkość produkcji czosnku w Polsce nie jest dokładnie znana (GUS nie podaje danych na ten temat), jednak z szacowanej wielkości areału upraw (1500-1700 ha) i zakładanej, niezbyt wysokiej, wydajności (6 t/ha), wywnioskować można, że w Polsce zbiera się blisko 10 tysięcy ton czosnku (nie licząc produkcji na własny użytek), więc nie wiem jakim cudem Polska stała się w powyższym apelu “potęgą czosnkową”.

Według wstępnych danych Centrum Analitycznego Administracji Celnej import czosnku w 2008 r. wyniósł 6,7 tys. ton. Najwięcej czosnku, bo 5,4 tys. ton sprowadziliśmy z Chin. Wartość sprowadzonego z Chin czosnku wyniosła 3,6 mln euro, a średnia cena 0,67 euro/kg. Cena czosnku z Egiptu, który jest drugim w kolejności dostawcą na nasz rynek wyniosła 0,70 euro/kg. Import czosnku z Egiptu, który jest drugim w kolejności dostawcą na nasz rynek wyniósł 400 ton. Nie są to chyba jakieś powalające liczby. Z “chińskimi podróbkami czosnku” mają jak się okazuje problem także i Niemcy:

Na wszystkich rynkach hurtowych w Niemczech notowany jest czosnek importowany z Chin. Wszędzie sprzedawany jest po niskiej, konkurencyjnej cenie.

Z całej tej historii wyciągnę taki oto morał; polskiego rynku pewnie nie zalał chiński czosnek, chociaż jest go faktycznie sporo, polska gospodarka pewnie przez niego nie upadnie, ale mimo to i tak uważam, że warto inwestować w polskie produkty. A przy okazji udało mi się dowiedzieć kilku ciekawych faktów na temat czosnku:

2 sierpnia na terenie gminy Słomniki, we wsi Prandocin odbyło się Małopolskie Święto Czosnku. Jest to przedsięwzięcie, organizowane już po raz trzeci, wspólnie z gminą Radziemice – informuje portal rolnicy.com. W Europie święto czosnku obchodzone jest na początku września w miejscowości Arleux w północnej Francji. Największe targi czosnkowe odbywają się natomiast w miejscowości Uzès w Prowansji.

Poza tym okazuje się, że czosnek oprócz tego, że jest rośliną jadalną, przyprawową, leczniczą, często ozdobną, a w Afryce rybacy smarują się czosnkiem w celu odstraszenia krokodyli, to jest to ponadto roślina silnie magiczna. Czosnek poddany był planecie Mars (podobnie jak siarka i gorczyca), dzięki czemu miał mieć moc ochrony przed złymi mocami, zwłaszcza ludzi wędrujących w noce przesilenia. W Europie średniowiecznej wierzono, że czosnek to najlepsza ochrona przed czarną magią i wampirami. Wieszany był nad drzwiami by strzec domostwo przed czarownicami. Według tradycji arabskiej, niezwykłe właściwości czosnku wynikać miały stąd, że jego cebulkę (wg źródła “ziarno”?) wyniósł na swoim kopycie szatan wygnany z raju. W Czechach czosnek dodawany był bydłu do paszy, by uchronić je od złego, a na Nowy Rok wkładano go psom pod obrożę, aby przez cały rok kolejny dobrze czuwały. W polskich wsiach czosnek był powszechnie uważany za ziele odpędzające złe duchy i chroniące przed działaniami czarownic.

źródło: wikipedia, fresh-market.pl

Otóż od dnia 24 lipca 2001 r. według norm jakościowych obowiązujących w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej (czyli także i w Polsce) cebula odmian (uprawnych) Allium Cepa L, dostarczana konsumentowi w stanie świeżym (nie dotyczy to dymki ze szczypiorkiem) powinna być:

• Cała
• Zdrowa (nie dopuszcza się cebuli z objawami gnicia, lub takiego zepsucia, które czynią ją niezdatną do spożycia)
• Czysta, praktycznie wolna od jakichkolwiek zanieczyszczeń obcych
• Bez uszkodzeń spowodowanych mrozem
• Wystarczająco sucha zgodnie z przeznaczeniem (w przypadku cebuli przeznaczonej do przechowywania, przynajmniej dwie pierwsze łuski zewnętrzne i szyjka powinny być całkowicie suche
• Bez pustej i twardej szyjki
• Praktycznie wolna od szkodników
• Praktycznie wolna od uszkodzeń spowodowanych przez szkodniki
• Bez nadmiernego zawilgocenia powierzchniowego
• Bez obcych zapachów i/lub smaków
• szczypior musi być ukręcony lub czysto obcięty, nie dłuższy niż 4 cm

Są to tylko minimalne wymagania co do cebuli. Muszą one być spełnione by mogła ona wytrzymać transport i przeładunek, oraz dotrzeć w dobrym stanie do miejsca przeznaczenia.

Aby jednak  można była zakwalifikować cebulę do Klasy I (Cebulę dzieli się na trzy klasy) musi ona spełniać dużo surowsze wymogi. Po pierwsze musi być dobrej jakości, oraz musi mieć kształt i barwę typową dla danej odmiany. Ponadto musi być ścisła i zwarta, bez objawów wyrośnięcia lub kiełkowania, bez pustego i twardego szczypioru, bez zgrubień spowodowanych nieprawidłowym wzrostem, praktycznie bez korzeni (dopuszcza się jednak kępki korzeni w cebuli zebranej przed osiągnięciem pełnej dojrzałości), dopuszcza się niewielkie pęknięcia łuski zewnętrznej, oraz lekkie plamy na łuskach zewnętrznych, niedochodzące do ostatniej suchej łuski chroniącej miąższ cebuli.

W II Klasie jakościowej dozwolone są już pewne wady. Kształt i barwa mogą być nietypowe dla danej odmiany, a na cebulach mogą znaleźć się ślady otarcia, lub nieznaczne uszkodzenia spowodowane przez szkodniki lub choroby. Dopuszczalne są też małe zabliźnione otarcia i obicia, które nie wpływają na jakość. Cebula może mieć korzenie, a na łuskach zewnętrznych dopuszcza się  plamy, o ile nie dochodzą one do ostatniej suchej łuski chroniącej miąższ.

Jednak gdy w cebuli pojawią się ślady ziemi, obicia, lub wczesne oznaki wyrośnięcia (nie więcej niż 10 % w opakowaniu) to automatyczne jest ona degradowana do klasy III.

Ponadto bardzo ważne jest oznakowanie produktu. Nieważne czy kupujemy cebule w wielkim sklepie, czy na straganie na pobliskim bazarku, na skrzynce, bądź opakowaniu powinna się znaleźć czytelna informacja między innymi o kraju pochodzenia, klasie jakości, wielkości i wadze.

Polecam strony Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, gdzie znajdują się przykładowe zdjęcia wad niedopuszczających cebuli do obrotu wraz z komentarzami, oraz  normy jakościowe dla innych owoców i warzyw. Mam nadzieję, że te informacje pomogą Wam świadomych zakupach. Piszcie w komentarzach czy cebule w sklepach, w których robicie na co dzień zakupy spełniają normy jakościowe i przepisy dotyczące znakowania.

źródło

Dr Alan Dangour powiedział w wywiadzie:

“Większość badań do tej pory opierała się na założeniu, że ekologiczna żywność pozytywnie wpływa na zdrowie. Ale analiza materiałów opublikowanych w ciągu ostatnich 50 lat wykazuje, że nie ma na to żadnych dowodów związanych z wartościami odżywczymi. Niewielkie różnice raczej nie mogą wpływać na stan zdrowia”.

I chociaż wniosek ten został już zakwestionowany przez ekspertów, zwolennicy ekologicznej żywności skrytykował badaczy za to, że nie wzięli pod uwagę wpływu pestycydów i sztucznych nawozów, to sumie to nic nowego. Żywność ekologiczna może być nawet bardziej niezdrowa od uprawianej w sposób zwyczajny.

Wynika to z tego, że uprawa, w której stosowane są środki chemiczne jest (przynajmniej w teorii) znacznie mocniej kontrolowana, oraz musi spełniać szereg wymogów i obostrzeń.

Z kolei w uprawie ekologicznej, gdzie niestosowane są środki ochrony jest duża szansa rozwinięcia się chociażby grzybów produkujących trujące mykotoksyny, lub szkodników roznoszących szereg chorób.

Najlepszym rozwiązaniem wydaję się tzw. złoty środek czyli integrowana produkcja, którym w sposób harmonijny wykorzystuje się postęp techniczny i biologiczny w uprawie, nawożeniu i ochronie roślin. A by otrzymać certyfikat produkcji integrowanej, gospodarstwo musi spełniać szereg wymogów i przechodzić stałe testy na jakość pochodzącej z niego żywności, a jego właściciel musi posiadać dużą wiedzę i doświadczenie.