1. Raflezja Arnolda, zwana też bukietnicą (Rafflesia arnoldii)

Sama nie wytwarza korzeni, łodyg ani liści. Charakteryzuje się tym, że posiada największy kwiat w świecie roślin. Składa się on z pięciu czerwonych i mięsisty płatków. Jego rozmiary wynoszą 80-100 cm średnicy i ok. 10 kg wagi. Wydziela cuchnący zapach gnijącej padliny, który wabi zapylające go muchówki. Kwitnie przez 5-7 dni raz na kilka lat. Z powodu odoru nazywany jest przez mieszkańców Sumatry “trupim kwiatem”.

Raflezja Arnolda

2. Hydnora africana

Ta niezwykła roślina pasożytuje na korzeniach krzewów z rodziny wilczomleczowatych na jałowych pustyniach afryki. Hydnora rośnie pod ziemią, za wyjątkiem cielistego kwiatu, który wyrasta nad ziemię i emituje odór zgnilizny. Zapach ten wabi całe stada skarabeuszy. Gdy żuk dostanie się do kwiatu, jest więziony na jakiś czas, żeby mógł spokojnie zapylić roślinę, po czym kwiat się otwiera i go wypuszcza.

Hydnora africana

3. Smocza lilia (Dracunculus vulgaris Schott)

Zwana też lilią voodoo, pochodzi z Europy południowej. Z okrywy kwiatu – dużej (do 1 metra) i czerwonej – wydobywa się nieprzyjemny dla człowieka zapach padliny, przyciągający muchy, które zapylają tę roślinę.

Smocza lilia

4. Amorphophallus titanum

Nazwa wywodzi się ze starożytnej greki: amorphos, “pozbawiony formy, bezkształtny” + phallos, “penis”, i nawiązuje do kształtu kolby. Jego kwiatostan może osiągnąć wysokość 2,5 m, a szerokość 1.5 m.

Amorphophallus titanum

5. Wollemia szlachetna (Wollemia nobilis)

Ta roślina to żywa skamielina. Przed 1994 rokiem znana była tylko ze skamieniałości pochodzących sprzed 150 mln lat. Jest to gatunek niezwykle rzadki – na naturalnym stanowisku stwierdzono tylko 43 rośliny. Miejsce występowania wollemii jest utrzymywane w tajemnicy. Drzewo osiąga wiek do 1000 lat.

Wollemia szlachetna

6. Welwiczja przedziwna (Welwitschia mirabilis)

Występuje na kamienistych równinach północnej Namibii i jest uważana za relikt z okresu jury. Jej żywotność szacuje się nawet na 2500 lat. Na całym świecie nazywają ją “botaniczna ośmiornicą”, “rośliną inną niż wszystkie inne”, lub “najbrzydszą rośliną świata”, a mieszkańcy Namibii nazywają ją po prostu “cebulą pustyni” i zjadają. Jest ona drzewem karłem. Jej częściowo zagłębiony w ziemi pień jest szerszy niż wyższy, a liście ma tylko dwa, za to rosnące przez całe życie rośliny i rozdzielające się wzdłuż równoległej nerwacji, na poskręcane pasy.

Welwiczja przedziwna

7. Drakaea glyptodon

Storczyk którego kwiaty kolorem i zapachem przypominają surowe mięso. Zapylana jest przez samców osy.

Drakaea glyptodon

8. Wolffia angusta

Najmniejsza roślina kwiatowa na Ziemi, która osiąga zaledwie 0,6 mm długości i 0,33 mm szerokości. Pochodzi z Australii. To chyba jedyna roślina, której mała kolonia zmieści się na łepku od szpilki. Dwie rośliny w pełnym rozkwicie spokojnie mieści się we wnętrzu wydrukowanej małej litery “o”.

Wolffia angusta

“Pierwsze wzmianki o tajemniczej dzbaneczniku pochodzą z 2000 r. Wtedy to dwóch chrześcijańskich misjonarzy postanowiło wspiąć się na Górę Wiktorii – rzadko uczęszczany szczyt na wyspie Palawan. Niestety, podróżnicy zgubili się i błądzili 13 dni czekając na ratunek. Po powrocie opisali dziwne, wielkie rośliny mięsożerne, które widzieli na szczycie.

Ta opowieść zainteresowała botaników z Niemiec i Wlk. Brytanii. W 2007 r. naukowcy wyruszyli na Filipiny z zamiarem powtórzenia wyczynu misjonarzy. – Na wysokości 1600 metrów nad poziomem morza zobaczyliśmy pierwszego dzbanecznika, później kolejnego i kolejnego. Wszystkie były gigantyczne Nie mieliśmy wątpliwości, to był nowy, nieznany gatunek – opowiada BBC jeden z botaników.”

Historię tę zdaje się potwierdzać serwis BBC. Odkrycie opisano w “Botanical Journal of the Linnean Society”, nową roślinę na cześć słynnego podróżnika i zoologa Davida Attenborough postanowiono nazwać Nepenthes attenboroughii.

Jak podaje wikipedia jest to “gatunek dzbanecznika. Został opisany w 2009 roku; Charakterystyczną cechą tego gatunku są szczególnie duże liście pułapkowe, wyposażone w wąskie wieczko. Gatunek występuje w górskich obszarach Filipin. Pokrewnymi gatunkami są N. mantalingajanensis and N. mira z Palawanu, N. peltata z Mindanao i N. rajah z Borneo.

Nie wydaje mi się żeby roślina ta “zjadała szczury”. Prędzej duże owady, a szczur był tylko “przypadkową ofiarą”, która znalazła się po prostu w złym miejscu o złej porze. Zresztą to “zjadanie” jest też mocno przesadzone. Owad, który został zwabiony do wypełnionego płynem trawiennym dzbankowatego tworu, jest powoli rozkładany i jego składniki odżywcze są wchłaniane przez roślinę, a nie zjadany żywcem jak na niskobudżetowych filmach grozy.

żródło: Deser.pl