“Pierwsze wzmianki o tajemniczej dzbaneczniku pochodzą z 2000 r. Wtedy to dwóch chrześcijańskich misjonarzy postanowiło wspiąć się na Górę Wiktorii – rzadko uczęszczany szczyt na wyspie Palawan. Niestety, podróżnicy zgubili się i błądzili 13 dni czekając na ratunek. Po powrocie opisali dziwne, wielkie rośliny mięsożerne, które widzieli na szczycie.

Ta opowieść zainteresowała botaników z Niemiec i Wlk. Brytanii. W 2007 r. naukowcy wyruszyli na Filipiny z zamiarem powtórzenia wyczynu misjonarzy. – Na wysokości 1600 metrów nad poziomem morza zobaczyliśmy pierwszego dzbanecznika, później kolejnego i kolejnego. Wszystkie były gigantyczne Nie mieliśmy wątpliwości, to był nowy, nieznany gatunek – opowiada BBC jeden z botaników.”

Historię tę zdaje się potwierdzać serwis BBC. Odkrycie opisano w “Botanical Journal of the Linnean Society”, nową roślinę na cześć słynnego podróżnika i zoologa Davida Attenborough postanowiono nazwać Nepenthes attenboroughii.

Jak podaje wikipedia jest to “gatunek dzbanecznika. Został opisany w 2009 roku; Charakterystyczną cechą tego gatunku są szczególnie duże liście pułapkowe, wyposażone w wąskie wieczko. Gatunek występuje w górskich obszarach Filipin. Pokrewnymi gatunkami są N. mantalingajanensis and N. mira z Palawanu, N. peltata z Mindanao i N. rajah z Borneo.

Nie wydaje mi się żeby roślina ta “zjadała szczury”. Prędzej duże owady, a szczur był tylko “przypadkową ofiarą”, która znalazła się po prostu w złym miejscu o złej porze. Zresztą to “zjadanie” jest też mocno przesadzone. Owad, który został zwabiony do wypełnionego płynem trawiennym dzbankowatego tworu, jest powoli rozkładany i jego składniki odżywcze są wchłaniane przez roślinę, a nie zjadany żywcem jak na niskobudżetowych filmach grozy.

żródło: Deser.pl