Mszyca w ciągu jednego sezonu wydaje kilka lub kilkanaście pokoleń, w każdym po kilkadziesiąt osobników potomnych. W jednym sezonie mogą się pojawić ogromne ilości mszyc, które powodują wiele szkód.

Wysysają sok z rośli mocno je osłabiając i czyniąc podatnymi na choroby. Ich odchody (tzw. spadź) zawiera dużo cukrów , przez co jest doskonałą pożywką dla grzybów spadziowych (sadzaków), które rozrastając się, pokrywają liście czarnym osadem, bardzo je szpecąc (można to często zaobserwować na lipach i różach). Spadź utrudnia też roślinie procesy życiowe. Często nakłuwane ssawkami pędy roślin skręcają się i zaginają, a liście żółkną, marszczą się, kędzierzawią i zwijają. Zniekształcone młode pędy więdną i zasychają. Mszyce, jako owady latające, migrując mogą przenosić wirusy , nawet na znaczne odległości, i zarażać rośliny.

Jako, że w naszym ziołowym ogródku nie chcemy stosować preparatów chemicznych, postaramy się dziś znaleźć alternatywne metody pozbywania się tych szkodników.

Pierwszym sposobem, który gorąco wszystkim polecam, jest zasadzenie w naszym przydomowym ogródku ziołowym mięty, której obecność owady (w tym mszyce) źle znoszą.

W pierwszej fazie pojawiania się mszyc na roślinach uprawowych stosujemy najprostsze sposoby ich zwalczania. Najprościej i proekologicznie jest ręcznie zgniatać i niszczyć powstające kolonie mszyc. Możemy też usuwać i niszczyć liście a nawet końcówki pędów roślin, na których mszyce założyły kolonie. Skutecznym zabiegiem jest też spłukiwanie mszyc z roślin za pomocą silnego strumienia wody.

Dobrym rozwiązaniem jest też stosowanie preparatów ziołowych, które działają odstraszająco, trująco lub hamują żerowanie szkodników. Takim właśnie preparatem jest Albarep – preparat z czosnku polecany zwłaszcza do ogródków przydomowych lub Bioczos BR – preparat oparty na zmielonym czosnku w otoczce parafinowej, oraz Spruzit 04 EC zawierający w swoim składzie pyretrynę – substancję owadobójczą roślinnego pochodzenia.

Odwar, Napar, czy Gnojówkę możemy przygotować także sami. Oto kilka przepisów:

Odwar z wrotyczu
3 kg świeżych kwiatostanów (lub 0,3 kg suszu) zalać 10 litrami wody i przegotować; po ostudzeniu odwar przecedzić i opryskiwać nim rośliny zaatakowane przez mszyce.

Napar z pędów krwawnika
Nadziemne części rośliny wysuszyć w suchym i zacienionym miejscu. 0,8 kg rozdrobnionego suszu zalać wrzątkiem i pozostawić na 30-40 min, po czym uzupełnić wodą do 10 litrów i pozostawić na 48 godzin. Następnie przecedzić i naparem opryskiwać rośliny zaatakowane przez mszyce.

Gnojówka z pokrzywy zwyczajnej
1 kg świeżych roślin lub 0,1- 0,2 kg suszu zalać 10 litrami wody i fermentować przez cztery dni; rozcieńczyć w stosunku 1:50 i opryskiwać rośliny zaatakowane przez mszyce.

Inne rośliny zawierające w sobie substancje niekorzystnie działąjące na mszyce to: powojnik pnący, pokrzywa zwyczajna, bieluń dziędzierzawa, lulek czarny, rumianek pospolity, mniszek lekarski, papryka roczna, cebula, czosnek, łęty ziemniaka.

Jeżeli chcemy zwalczyć ekologicznie mszyce z roślin które niekoniecznie będziemy spożywać, to tanim i prostym sposobem jest roztwór przygotowany z szarego mydła. Zawiera ono w swoim składzie naturalne kwasy tłuszczowe, które wykorzystywane są także do produkcji środków np. przeciwko mszycom, czy tarcznikom. Aby przygotować odpowiedni roztwór ścieramy ok. 20 dag szarego mydła na tarce i dodajemy do niego 1 litr ciepłej wody. Czekamy aż drobinki mydła się rozpuszczą, a emulsja przestygnie, a następnie przelewamy ją do spryskiwacza i spryskujemy chore rośliny. Dobrze jest zafundować kwiatom taką kurację kilkukrotnie – przez 7 dni.

Przeglądając Internet znalazłem też kilka dość interesujących, a niekiedy nawet egzotycznych sposobów walki z tymi niepożądanymi gośćmi: Sporo osób poleca zbieranie biedronek (jako wrogów naturalnych mszyc) i wypuszczanie ich na nasze zioła. Bardzo ciekawym pomysłem wydało mi się też postawienie obok zaatakowanych roślin rosiczki (Drosera L.), rośliny owadożernej.

źródła:
http://www.wymarzonyogrod.pl/
http://podszarotka.republika.pl/
http://www.chwiladladomu.pl/

foto: wikipedia

Ogrodnictwo może być polityczne i może być rewolucyjne, choć wcale nie musi być radykalne.

Ogrodnicza partyzantka miejska nie jest wymysłem bogatych dzieciaków, zbyt tchórzliwych na zabawy koktajlami mołotowa. Miejskimi partyzantkami są zarówno babcie, jak i studentki. O miejsce dla roślin w coraz mocniej betonizowanej, ascetycznie sterylnej przestrzeni miejskiej walczyć będzie zarówno działkowicz, jak i nauczyciel.
Ogrodnictwo miejskie pozwoli ci na dostosowanie przestrzeni do własnych potrzeb. Pomoże ci poznać sąsiadów i zbudować lokalną społeczność.
Pomoże ci mieć realny wpływ na to, co dzieje się w twoim środowisku. To ty decydujesz.”

Zachęcam wszystkich do zabawy w Ogrodniczych Partyzantów Miejskich na mpo.blox.pl

żródło: mpo.blox.pl

To może wkrótce się zmienić,a to za sprawą dwóch młodych artystek Anny Garforth i Ediny Tokodi. To one starają się upiększyć zrujnowane rejony miast, i przy okazji ułatwić ich mieszkańcom kontakt z przyrodą.

Ich sztuka jest całkowicie naturalna, organiczna. Tworzą graffiti z mchu. Umieszczają wykonane z mchu napisy na murach. Dzieła są nietrwałe. Mech przyczepiany jest do wybranej powierzchni za pomocą kleju, taśmy czy zszywek.

Zielone Graffiti

Zielone Graffiti

Anna Garforth mieszka i pracuje w Londynie. Dwa lata temu ukończyła studia na wydziale grafiki w Central Saint Martin. Pracuje jako grafik, ilustrator, projektuje też strony internetowe, a także tworzy instalacje. Razem z Eleanor Stevens tworzą kreatywny duet, El&Abe.

Zielone Graffiti

Zielone Graffiti

Anna twierdzi, że uprawa mchu zajmowała by zbyt wiele czasu. Kupuje go, a następnie formuje z niego poetyckie napisy. Chce by ich praca była szeroko dostępna i by zwracała uwagę na to jak mieszkając w aglomeracjach tracimy kontakt z naturą.

Podobną formę wyrazu przyjęła mieszkająca w Nowym Jorku artystka Edina Tokodi (Mosstika). Zachęcam wszystkich do obejrzenia galerii jej projektów. Tworzy ona instalację z mchu i trawy, jednak w przeciwieństwie do Anny, jej prace przedstawiają głownie zwierzęta i ludzi.

Zielone Graffiti

Zielone Graffiti

Zamiast malować farbami, pożycza narzędzia od Matki Natury i ozdabia płoty, mury, czasem zwykłe słupy czy latarnie, a nawet mieszkania i studia. Chce, by jej prace były nie tylko zauważone, ale także by były dotykane. By kontakt z naturą w mieście przypomniał o tym jak ogromny dystans dzieli mieszczuchów od świata przyrody, zwierząt.

Zielone Graffiti

Zielone Graffiti

Ich dzieła może i są nietrwałe. Przez wielu mogą także zostać uznane za zwykły wandalizm. Jednak ja z niecierpliwością czekam, aż taki ekologiczny design trafi do naszych miast.

źródło: rzeczowo.pl

Dr Alan Dangour powiedział w wywiadzie:

“Większość badań do tej pory opierała się na założeniu, że ekologiczna żywność pozytywnie wpływa na zdrowie. Ale analiza materiałów opublikowanych w ciągu ostatnich 50 lat wykazuje, że nie ma na to żadnych dowodów związanych z wartościami odżywczymi. Niewielkie różnice raczej nie mogą wpływać na stan zdrowia”.

I chociaż wniosek ten został już zakwestionowany przez ekspertów, zwolennicy ekologicznej żywności skrytykował badaczy za to, że nie wzięli pod uwagę wpływu pestycydów i sztucznych nawozów, to sumie to nic nowego. Żywność ekologiczna może być nawet bardziej niezdrowa od uprawianej w sposób zwyczajny.

Wynika to z tego, że uprawa, w której stosowane są środki chemiczne jest (przynajmniej w teorii) znacznie mocniej kontrolowana, oraz musi spełniać szereg wymogów i obostrzeń.

Z kolei w uprawie ekologicznej, gdzie niestosowane są środki ochrony jest duża szansa rozwinięcia się chociażby grzybów produkujących trujące mykotoksyny, lub szkodników roznoszących szereg chorób.

Najlepszym rozwiązaniem wydaję się tzw. złoty środek czyli integrowana produkcja, którym w sposób harmonijny wykorzystuje się postęp techniczny i biologiczny w uprawie, nawożeniu i ochronie roślin. A by otrzymać certyfikat produkcji integrowanej, gospodarstwo musi spełniać szereg wymogów i przechodzić stałe testy na jakość pochodzącej z niego żywności, a jego właściciel musi posiadać dużą wiedzę i doświadczenie.

Najwięcej substancji szkodliwych dla środowiska jest jednak w przypadku szkółkarstwa pochodzi ze środków ochrony roślin. Ograniczenie przez dyrektywy Unii Europejskiej dopuszczonych do stosowania substancji biologicznie czynnych zmusza szkółkarzy do szukania alternatywnych sposobów walki z chorobami, szkodnikami i chwastami.

W Holandii wdrażane jest traktowanie roślin tzw. herbatą z kompostu, czyli sfermentowanym roztworem ze specjalnie przygotowanego kompostu, mającym podnosić odporność drzew i krzewów. Używanie tego wyciągu polecają szkółkarzom służby doradcze, opryskuje się rośliny co 3 tygodnie wprowadzając na powierzchnie liści i pędów, a także do podłoża mikroorganizmy antagonistyczne w stosunku do patogenów oraz inne pożyteczne substancje.

Coraz częściej jako przedplon w kwaterach przeznaczonych pod szkółki gruntowe uprawiane są aksamitki (Tagetes spp.) Rośliny te, dzięki wydzielinom korzeniowym, ograniczają populacje nicieni – szkodników glebowych.

Alternatywne metody walki z chwastami polegają w uprawach kontenerowych przede wszystkim na ściółkowaniu podłożą. Poleca się do tego różne substancje lub materiały, m.in. Asolfil – gęstą ciecz będącą mieszaniną pulpy drzewnej, kauczuku i węgla, którą nanosi się na powierzchnię podłoża w pojemnikach lub w rzędy roślin posadzonych w gruncie, a następnie substancja zastyga tworząc nieprzepuszczalną dla światła powłokę. Inne materiały o podobnym działaniu wykorzystywane w szkółkarstwie ozdobnym to krążki jutowe. Wzrost i rozwój chwastów na podłożu torfowym można też ograniczyć poprzez dodatek włókien kokosowych, które powodują, że powierzchnia  substratu w pojemniku jest znacznie suchsza niż głębsze warstwy.

Aby nie zaśmiecać środowiska naturalnego lansuje się doniczki z materiałów, które podlegają biologicznemu rozkładowi, w tym z włókien kokosowych. Pomimo iż pojemniki kokosowe mają o 40% wyższą cenę niż plastikowe, są chętni na tak przygotowany produkt, gdyż umożliwia on skrócenie czasu sadzenia (nie trzeba usuwać doniczek).

Prowadzone są również cały czas prace nad integrowaną ochroną roślin. Chodzi o to aby poprzez stworzenie optymalnych warunków uprawy, prawidłowe nawożenie roślin, dobór gatunków i odmian odpornych lub o małej wrażliwości na choroby czy szkodniki, ograniczyć do minimum stosowanie środków ochrony lub używać tylko tych o niewielkiej szkodliwości.